Studentenkerk Nijmegen, 13 december 2009, derde zondag van de advent 

‘Wij zijn niet slechts gevangenen van het lot. Wat we doen, doet ertoe. We kunnen de geschiedenis buigen in de richting van rechtvaardigheid.’ Deze woorden klonken drie dagen geleden uit de mond van president Barack Obama in Oslo, toen hij daar de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst nam, een onderscheiding waarvan hij trouwens zelf meteen toegaf dat hij hem te vroeg kreeg, omdat hij nog maar aan het begin van zijn loopbaan op het wereldtoneel staat. ‘Wat we doen, doet ertoe.’

Overweging in de agapèviering van de Effataparochie op zondag 8 november 2009 (jaar B, tweeëndertigste zondag door het jaar, tevens Willibrordzondag 

(gelezen: 1 Koningen 17,10-16 en Marcus 12, 38-44) 

Vertrouwen is een kwetsbaar iets. Je hebt mensen van goed vertrouwen, maar er bestaat ook de zonde van vermetel vertrouwen. Je kunt bouwen op vertrouwen, maar vertrouwen kan ook beschaamd worden. Er zijn mensen die vertrouwen inboezemen, vertrouwen kun je genieten. Vertrouwen wekt vertrouwen, zo zegt het spreekwoord. Maar kennelijk is vertrouwen ook zo broos, zo kwetsbaar en zo zeldzaam dat onze samenleving aparte vertrouwensartsen nodig heeft en dat scholen en bedrijven een vertrouwenspersoon aanwijzen. Kennelijk kun je dus niet iedereen vertrouwen.

Overweging in de agapèviering van de Effataparochie op zondag 27 september 2009 (jaar B, zesentwintigste zondag door het jaar)

(gelezen Numeri 11,25-29 en Marcus 9,38-43+45+47-48)  

Merken zijn heel belangrijk in onze samenleving. Wie niet het juiste merkje op zijn rugzak, zijn schooltas, zijn sportschoenen of zijn T-shirt heeft staan, ligt eruit op school. En wie niet in het juiste merk auto rijdt, is een loser (om nog maar te zwijgen over mensen die helemaal geen auto rijden…).

Jaar B, veertiende zondag door het jaar (5 juli 2009, Effataparochie Nijmegen)
 

(gelezen: Ezechiël 2,2-5 en Marcus 6,1-6)

De afgelopen week zijn weer heel wat diploma’s van middelbare en hogere schoolopleidingen uitgereikt. Misschien behoort een van uw kinderen of kleinkinderen wel tot de gelukkigen: proficiat dan. Scholieren en studenten hebben zich weer aangemeld voor nieuwe vervolgstudies en sommigen zijn nog bezig hun keuze te maken. Misschien zijn ze de afgelopen maanden wel naar een banenmarkt of een studiemarkt geweest.

Jezus van Nazareth, zal best een lieve man geweest zijn, een aardige kerel om mee om te gaan. Maar in de evangelielezing van vandaag verschijnt hij toch wel als een driftkikker, een opgewonden standje. Jezus de vredestichter, de weerloze mensenzoon, maakt van touwen een zweep en slaat daarmee de geldwisselaars en handelaars de tempel uit, en hij gooit de tafels van de geldwisselaars om. Hij begint ook te schreeuwen, deze zachtmoedige mens. En een beetje arrogant is hij ook nog: ‘niemand hoefde hem over de mens iets te leren, hij wist zelf wel wat men aan een mens had’, zo zegt de evangelist Johannes.

‘Zoiets hebben we nog nooit gezien.’ Het zou de spreuk van een prins carnaval kunnen zijn. Maar dat is het niet. Het zijn de laatste woorden van de evangelielezing van vandaag, en die blijven als het ware nagalmen in onze oren, in elk geval in die van mij. Ze verwoorden voor mijn gevoel wat het hart van het christelijk geloof, ja wat het hart van geloven zonder meer is: ‘zoiets hebben we nog nooit gezien’. Geloven gaat niet over wat we allemaal al weten en kennen en bezitten, geloven gaat niet over zekerheden en wetmatigheden. Nee, geloven gaat over wat we nog nooit hebben gezien.